ἀκουστός
ἀκουστός, heard, audible
ἀκου-στός, ή, όν,
- heard, audible, h.Merc. 512, Hp. Insomn. 86, Pl. Ti. 33c, Phld. Herc. 698.20, etc.; opp. θεατός, Isoc. 2.49.
- II that should be heard, with neg., δεινόν, οὐκ ἀ. S. OT 1312, cf. E. Andr. 1084.
1 audible, que se deja oír
συρίγγων ἐνοπή
ἀκουστὸν ποίησόν μοι ... τὸ ἔλεός σου
haz llegar a mis oídos tu compasiónὥστε μὴ μόνον ἀκουστοὺς (sc. μύθους) ἡμῖν γίγνεσθαι ἀλλὰ καὶ θεατούς
ἀκούειν τὰ ἀκουστά
τὰ ἀκουστὰ τῶν ὁρατῶν ... διακρίνει
2 que debe ser oído esp. en forma negativa
δεινὸν οὐδ' ἀ.
ἀκοῦσαι δ' οὐκ ἀκούσθ' ὅμως θέλω
3 que debe ser recibido con atención
ἀκουστὰ ... δῶρα δαιμόνων
ἀκουστός, ή, όν [ᾰ]
1 qu’on peut entendre, Hh. Merc. 512 ; Xén. Cyr. 1, 6, 2 ; Isocr. 24c, etc. ||
2 qu’on doit entendre, Soph. O.R. 1312 ; Eur. Andr. 1084.
Étym. ἀκούω.
1. hoorbaar.
2. gehoord; overdr.:
ἀκουστός, hörbar, Xen. Cyr. 1.6.2 ; Isocr. 2.49 u. sonst.
ἀκουστός
verb. adj. of ἀκούω
- Iheard, audible, Hhymn., Plat., etc.
- IIthat should be heard, Soph., Eur.