ἀλείτης
ἀλείτης, one who flees from punishment, a culprit, a sinner
ἀλείτης, ου, ὁ,
- sinner, of Paris and suitors of Penclope, Il. 3.28, Od. 20.121:—ἀλείτης τινός sinner against one, A.R. 1.1338:—fem. ἀλεῖτις Hdn.Gr. 2.67; cf. ἀλιταίνω, ἀλοιτός.
ofensor, el que agravia
φάτο γὰρ τείσεσθαι ἀλείτην
dijo que pagaría el ofensor
• c. gen. ofensor
ἐνηέος ἀνδρὸς ἀλείτην
ἀλείτης, ου (ὁ) [ᾰ] coupable, Il. 3, 18 ; Od. 20, 121 ; τινός, A. Rh. 1, 1338, envers qqn.
Étym. ἀλιταίνω.
ἀλείτης, ὁ (ἀλιτεῖν), Frevler, Hom. zweimal, Il. 3.28, Od. 20.121 φάτο γὰρ τίσεσθαι (τίσασθαι) ἀλείτην (ἀλείτας); τινός Ap.Rh. 1.1338.
ἀλείτης
-ου, ὁ
[ἀλετεῖν,
aor. infin. ἀλιταίνω.]
An offender: τείσεσθαι ἀλείτην Il. 3.28. Cf. Od. 20.121.
ἀλείτης : sinner, evil - doer, Il. 3.28, Od. 20.121.
ἀλείτης
ἀλέομαι
- one who flees from punishment, a culprit, a sinner, Hom.