ἀλκαία
ἀλκαία, tail
ἀλκαία, ἡ
- tail, esp. of lion, Ael. NA 5.39, Sch. A.R. 4.1614; generally, Com. ib. cit., Call. Fr. 317, Opp. H. 5.264.
- II vervain mallow, Malva moschata, Dsc. 3.1476:—also ἀλκαῖον, τό, Hsch.
1 zool. cola
κήτεος
ὑπὸ Ταύρου ἀλκαίην ψαίρουσαι
las Pléyadesλέοντος
2 bot. malva, Malva moschata L. o malope, Malope malacoides L., Dsc.3.147.
ἀλκαία, ας (ἡ) queue d’un animal robuste (lion, El. N.A. 5, 39 ; cétacé Opp. H. 5, 264).
Étym. ἀλκαῖος ; ou p.-ê. confusion avec ὁλκαία.
ἀλκαία, ἡ, der Schweif des Löwen (Schol. Nic. Th. 123 κυρίως τοῦ λέοντος οὐρὰ ἀλκαία καλεῖται, ὅτι διʼ αὐτῆς ἑαυτὸν ἐγείρει εἰς τὴν ἀλκήν), Ael. H.A. 5.39, 16.10. Bei Ap.Rh. 4.1613 u. Nic. Th. 123 steht jetzt ὁλκαίη. Allgemeiner soll es Callim. frg. 317 gebraucht haben. Eigtl. fem. von ἀλκαῖος.