ἀμήνιτος
ἀμήνιτος, not angry
ἀμήνῑτος, ον, (μηνίω)
- not angry, Hdt. 9.94; βάξις A. Supp. 975; χειμὼν Ἀχαιῶν οὐκ ἀμήνιτος θεοῖς Id. Ag. 649. Adv. -τως ib. 1036.
I
1 no resentido, no airado
βάξις
ἔφη ... <ἂν> ἀμήνιτος εἶναι
θεός
τὸ δαιμόνιον
διαφυλάττων ... ἵλεω καὶ ἀμήνιτον ἐμαυτόν
παρέξεις ἄθυμον καὶ ἀμήνιτον σεαυτόν
2 no producido por ira o resentimiento
λέγων χειμῶν' †Ἀχαιῶν οὐκ ἀμήνιτον θεοῖς†
contando el temporal de los aqueos, en que no estuvo ausente la ira de los dioses
II adv. -ως sin ira, sin resentimiento
σ' ἔθηκε Ζεὺς ἀ.
ἀ·μήνιτος, ος, ον [ῑ]
I pass.
1 non inspiré ou non causé par le ressentiment, Eschl. Ag. 649 ||
2 sans ressentiment, Hdt. 9, 94 ; Plut. M. 578a ; joint à εὐμενής, Plut. M. 413d ||
II act. qui ne cause pas de ressentiment, qui n’irrite pas, Eschl. Suppl. 975.
Étym. ἀ, μηνίω.
ἀμήνιτος, [ῑ], ohne Zorn, Her. 8.94 ; bes. von den Göttern, Plut., neben εὐμενής ; bei Aesch. ist βάξις ἀμ., Suppl. 953, nicht Zorn veranlassend ; aber χειμὼν οὐκ ἀμ. θεοῖς, der durch der Götter Zorn veranlaßte Sturm.
• Adv. -τως , Ag. 1006, zornlos.
• Adv. -τως , Ag. 1006, zornlos.
ἀμήνιτος
μηνίω
- not angry or wrathful, Hdt.; χειμὼν οὐκ ἀμήνιτος θεοῖς sent not but by the special wrath of heaven, Aesch.:—adv. -τως, Hdt.