ἀναλόω
ἀνᾱλόω, v. ἀναλίσκω.
I
1 matar, aniquilar
γένος
σφᾶς αὐτούς
• sacrificar en v. pas.
περιστερὶς εἰς τὰς θυσίας
2 v. med. matarse, suicidarse Th.3.81.
II
1 gastar
χίλια τάλαντα
εἰς οἷ' ἀνάλουν ... τὰ χρήματα
τὰ εἰς τὴν πόλιν ἀναλούμενα
• abs. gastar dinero Ar.Pl.248, Th.8.45.
2 comer, devorar
κρέα
τὸ μὲν τεῖχος ὑπὸ τοῦ πυρὸς ἀναλούμενον
3 fig. malgastar
λόγους
ἀν·αλόω [ᾰᾱ] (prés. en vieil att. Eschl. Sept. 813 ; Eur. Med. 325 ; Ar. Pl. 248 ; Thc. 2, 24, etc. ; en ion. Hpc. Aër. 288 ; en prose réc. DH. 7, 71 ; 8, 73, etc. ; impf. ἀνήλουν, Thc. 8, 45, vulg. ἀνάλουν ; les autres temps servent à la conjuq. d’ἀναλίσκω) c. ἀναλίσκω ||
Moy. (impf. 3 pl. ἀνηλοῦντο) se détruire, se tuer, Thc. 3, 81 ||
➳ ἀναλόω se rencontre dans une inscr. att. du 5e siècle : ἀναλοῦν, CIA. 1, 55, c, 3 (415 av. J.-C.) v. Meisterh. p. 141, 15.
ἀναλόω, [νᾱ], Stammform zu ἀναλίσκω ; ἀναλοῖ Aesch. Spt. 975 ; ἀνηλοῦντο, sie töteten sich, Thuc. 3.81 ; ἀνάλουν 8.45 ; ἀναλοῦν Ar. frg.; τὰ εἰς τὴν πόλιν ἀναλούμενα Xen. Hier. 11.1.