ἀνεπίτατος
ἀνεπίτατος, not to be extended farther
ἀνεπί-τᾰτος, ον,
- not to be extended farther, S.E. M. 10.272.
- 2 not capable of τὸ μᾶλλον, opp. ἀνάνετος, διαφορά Porph. Intr. 20.4; ἕξεις in Cat. 138.5. Adv. -τως without augmentation or intensification, Procl. Inst. 52; without stress, opp. μετʼ ἐπιτάσεως, Ammon. in Int. 11.26 (misplaced).
1 que no puede ser aumentado
ἀκρότης
ἕξεις
διαφορὰ ἀ. καὶ ἀνάνετος
διάθεσις
2 adv. -ως sin aumento
ὅλον ἤδη κεκτημένον ἀνελαττώτως καὶ ἀ.
• sin tensión
ἀ. τὴν ... χαρακτεριζομένην τῆς ψυχῆς διάθεσιν
ἀν·επίτατος, ος, ον [τᾰ] qui n’est pas ou ne peut pas être étendu, Sext. M. 10, 272.
Étym. ἀν-, ἐπιτείνω.
ἀνεπίτατος, ohne Anspannung, schlaff, Sp.