ἀνωμαλής
ἀνωμαλής, irregular
ἀνωμᾰλ-ής, ές,
- = ἀνώμαλος, Epicur. Ep. 2 p.53 U., Arist. Pr. 918a11; ἡ φωνὴ μεταβάλλει ἐπὶ τὸ . . ἀνωμαλέστερον Id. HA 581a18. Adv. -λῶς Id. Ph. 265b12.
I
1 adj. irregular
2 subst. τὸ ἀνωμαλές la desigualdad Arist.Fr.918a11,
ἥ τε φωνὴ μεταβάλλειν ἄρχεται ἐπὶ τὸ τραχύτερον καὶ ἀνωμαλέστερον
la voz empieza a transformarse en (un sonido) más ronco y más desigual
II adv. -ῶς de forma desigual
φέρεσθαι
ἀν·ωμαλής, ής, ές [μᾰ] c. ἀνώμαλος, Arstt. Probl. 19, 6, 1 ||
Cp. -έστερος, Arstt. H.A. 7, 1, 3.
ἀνωμαλής, ές (ὁμαλός), ungleich, uneben, Theophr.; ἀνωμαλεστέρα φωνή neben τραχυτέρα Arist. H.A. 7.1.