ἀνώλεθρος
ἀνώλεθρος, indestructible
ἀνώλεθρος, ον, (ὄλεθρος)
- indestructible, Parm. 8.3; ἀθάνατος καὶ ἀ. Anaximand. 15, Pl. Phd. 88b, 95b, Arist. Mu. 396a31, Ocell. 1.2; of roots, Thphr. HP 3.12.2.
- II Act., not deadly, harmless, ὄφεις Paus. 10.17.12; of symptoms, not fatal, Aret. SD 1.5.
1 imperecedero, indestructible
τὸ ἄπειρον
τὸ ἐόν
ψυχή
εἶδος
τὸ θεῖον
τὸ σύμπαν
τὸ πᾶν
ὁ κόσμος
• subst. τὸ ἀ. lo indestructible Plu.2.1016a.
2 que no produce la muerte, que no es mortal
• no venenoso, inocuo
ὄφεις
ἀν·ώλεθρος, ος, ον :
1 indestructible, impérissable, Plat. Phæd. 95b, etc. ; Arstt. Mund. 4, 33 ; Th. H.P. 3, 12, 9, etc. ; joint à ἀθάνατος, Plat. Phæd. 88b ||
2 qui ne fait pas mourir, inoffensif, Paus. 10, 17, 6 ||
3 qui n’est pas un symptôme de mort, Arét. Caus. m. diut. 1, 5.
Étym. ἀν-, ὄλεθρος.
ἀνώλεθρος, (ἀνόλεθρος), dem Verderben, Untergang nicht unterworfen, Plat. öfter, neben ἀθάνατος Phaed. 88b ; Sp. – Bei Paus. 10.17.6 sind ὄφεις ἀν., deren Biß nicht tödlich ist.
ἀνώλεθρος
ὄλεθρος
- indestructible, Plat.; Epic ἀν-όλεθρος having escaped ruin, Il.