ἀοριστέω
ἀοριστέω, to be indeterminate
ἀοριστ-έω,
- to be indeterminate, Arist. Pr. 941b26.
- 2 to be without definite ideas, uncertain, Phld. Mus. p.48 K., cf. S.E. P. 1.28, Porph. Sent. 33, Asp. in EN 74.27.
- 3 to be immoderate, opp. ἔχεσθαι ὅρου καὶ μέτρου, Epicur. Fr. 465.
1 de cosas no ser fijo o constante, ser indeterminado
ἐν μεταβολῇ ἀεὶ πάντα ἀοριστεῖ μάλιστα
2 de pers., sus facultades, etc. no tener ideas claras
ψυχή
... εἰ ... ἀοριστεῖς τῇ γνώμῃ
ὁ δὲ ἀοριστῶν περὶ τῶν ... καλῶν
ἀοριστέω-ῶ :
1 être incertain, Arstt. Probl. 18, 7 ; 26, 13 ||
2 t. de gr. être indéterminé, indéfini, Dysc. Adv. 607, 10, etc. ; τὰ ἀοριστούμενα, Dysc. Adv. 536, 20, les particules indéfinies (που, πως, ὅπου).
Étym. ἀόριστος.
ἀοριστέω, unbestimmt, ungewiß sein, Arist. Probl. 26.13. Bei Gramm. öfter ἀοριστούμενος λόγος, unbestimmte Ausdrücke.