ἀποδεικτός
ἀποδεικτός, demonstrable
ἀποδεικ-τός, ή, όν,
- demonstrable or to be demonstrated, Arist. APo. 76b33, al.
- 2 demonstrated, Id. EN 1140b32.
1 demostrable
αἴτημα
2 demostrado
τὸ ἐπιστητόν
ἀπο·δεικτός, ή, όν, qu’on peut démontrer, qu’on démontre, Arstt. An. post. 1, 10, 7, etc. ; Philod. V. Herc. part. 1, p. 61d.
Étym. vb. d’ἀποδείκνυμι.
ἀποδεικτός, bewiesen, erweislich, Arist. an. post. 1.10.