ἀποδοκιμαστέον
ἀποδοκιμαστέον, one must reject
ἀποδοκῐμ-αστέον,
- one must reject, X. Eq. 3.8, Onos. 1.19.
- 2 -αστέος, α, ον, to be rejected, Arist. Po. 1462a8, Luc. Herm. 18.