ἄνωρος
ἄνωρ-ος, ον,
- v.l. for ἄωρος, ἄ. ἀποθανών Hdt. 2.79, cf. Leg.Gort. 7.29.
I
1 menor de edad, ICr.l.c., ZPE 12.174.1 (Egipto V a.C.), SEG 27.444 (Olbia IV d.C.).
2
ἄνωρον· ὀξύν
II adv. ἀνρς antes de tiempo
ἀ. ὄλετο
ἄν·ωρος, ος, ον, qui est hors de saison, particul. qui est ou se fait avant l’âge, Hdt. 2, 79.
Étym. ἀν-, ὥρα ; cf. ἄωρος.
ἄνωρος, = ἄωρος, unzeitig, zu früh, Her. 2.79.
ἄνωρος
= ἄωρος.