ἄσοφος
ἄσοφος, unwise, foolish, silly
ἄσοφος, ον,
- unwise, foolish, Thgn. 370, Pi. O. 3.45, Ep.Eph. 5.15, Plu. Alex. fort. 2.330a: Comp., Them. Or. 15.185a. Adv. -φως D.S. 2.29, Lib. Decl. 2.27.
1 en sent. despect. ignorante, necio, insensato
μιμεῖσθαι δ' οὐδεὶς τῶν ἀσόφων δύναται
Φοίβου τ' ἄσοφοι γλώσσης ἐνοπαί
ἄσοφοι καὶ ἀκρατεῖς
• op. σοφός profano
τὸ πόρσω δ' ἐστὶ σοφοῖς ἄβατον κἀσόφοις
• inculto
τὸ θέατρον ... οὐδ' ἀμουσότερόν τε καὶ ἀσοφώτερον
2 adv. -ως insensatamente
οὐκ ἀ. δὲ ποιοῦνται
ὁ δὲ σοφώτατος κελεύεται νῦν ἀ. ἀποθανεῖν
ἄ·σοφος, ος, ον, qui manque de sagesse, sot, fou, Thgn. 370 ; Pd. O. 3, 48 ; Eur. Xén. etc.
Étym. ἀ, σοφός.
ἄσοφος, unweise, dumm, Pind. Ol. 3.48 ; γλώσσης ἐνοπαί Eur. El. 1302 ; Theogn. 370 ; Xen. Mem. 3.9.7 u. Sp., wie Plut.
ἄ˘σοφος
- 1unwise τὸ πόρσω δʼ ἐστὶ σοφοῖς ἄβατον κἀσόφοις O. 3.45
ἄσοφος
- unwise, foolish, silly, Theogn.