ἄϊστος
ἄϊστος, unseen
- unseen, καί κέ μʼ ἄ. ἀπʼ αἰθέρος ἔμβαλε πόντῳ Il. 14.258; κεῖνον μὲν ἄ. ἐποίησαν περὶ πάν των Od. 1.235; οἴχετʼ ἄ., ἄπυστος ib. 242; ὤλετʼ ἄκλαυτος, ἄϊστος A. Eu. 565; βωμοὶ δʼ ἄϊστοι Id. Pers. 811; ἐν ἀΐστοις τελέθων Id. Ag. 466; ἀποτρέψειεν ἄϊστον ὕβριν (prolept.) Id. Supp. 881; ἄ. ἀείραο A.R. 4.746. Adv. ἀΐστως, θυμὸν ὄλεσσαν utterly, Man. 3.263, cf. 28.
- II Act., unconscious of, ἄτας ἐμᾶς ἄϊστος E. Tr. 1314, cf. 1321.
I
1 invisible por estar desaparecido, aniquilado
κέ μ' ἄϊστον ἀπ' αἰθέρος ἔμβαλε πόντῳ
θεοί ..., οἳ κεῖνον μὲν ἄϊστον ἐποίησαν περὶ πάντων ἀνθρώπων
οἴχετ' ἄϊστος, ἄπυστος
se fue sin ser visto, sin ser oídoὥς κεν πάντες ἄιστοι ἀναπλήσωμεν ὄλεθρον
εἰς μυχοὺς εἶμι χθονός, ἄϊστος, ἀφανής
• de los muertos
ἐν δ' αἴστοις τελέθοντος οὔτις ἀλκά
• de cosas destruido
βωμοί
2 que no ha sido visto, desconocido, olvidado
ὤλετ' ἄκλαυστος αἶστος
murió sin que nadie lo llorara, en la oscuridadτοῦτος ἄϊστος
αἶσα δέ ἐστιν ἡ ἄϊστος καὶ ἄγνωστος αἰτία τῶν γινομένων
• esp. oscuro, sin gloria
βίος
II desconocedor c. gen.
ἄτας ἐμᾶς ἄιστος
III adv. -ως
1 de modo desconocido
ψυχὴ δ' ἐπιμίσγετ' ἀίστως
2 de manera aniquiladora
κλῆρον ἔρραισεν ἀίστως
ἀίστως θυμὸν ὄλεσσαν
1. pass. ongezien, verdwenen, weg:
2. act. onbekend met, met gen.:
[ἀ-1+ ἰστ-, εἴδω. Unseen.]
- 1
Gone, vanished Od. 1.235, 242.
- 2
Sent to destruction Il. 14.258.
- 1
- Inot to be seen, unseen.
- IIact. unconscious of, c. gen., Eur.