ἐγκινέω
I en v. med., intr.
1 ser un estorbo, incordiar
ἀνήρ τις ἡμῖν ἐστιν ἐγκινούμενος
2 moverse en
ἐπὶ τοῦ τρίτου μηνὸς ἐγκινεῖσθαι ἐχόμενον τῇ μήτρᾳ
glos. a συμφορέομαι
II en v. act., tr. incitar, provocar
ἐνε[κε]ίνησαν ὑπο[ψίας
ἐγκινεῖ τὸ ἑαυτοῦ πάθος
τοῦτο τὸν Παῦλον ... εἰς ἐκείνην τὴν φωνὴν ἐνεκίνησε
eso incitó a Pablo a (pronunciar) aquellas palabras
ἐγ·κινέω-ῶ [ῑ] (seul. moy. part. prés. -ούμενος) causer de l’agitation dans, d’où troubler, dat. Ar. fr. 56.
Étym. ἐν, κ.
ἐγκινέω, [ῑ], aufregen, Ar. bei EM. 311.1.