ἐμπορευτικός
ἐμπορευτικός, commercial, mercantile
ἐμπορ-ευτικός, ή, όν,
- commercial, mercantile, Pl. Plt. 290a, Max.Tyr. 36.2.
1 mercante
σκάφη πολεμιστήρια καὶ ... ἐμπορευτικά
• subst. τὰ ἐμπορευτικά los asuntos mercantiles Pl.Plt.290a.
2 adv. -ῶς a la manera de los comerciantes
ἀμείβειν
ἐμπορευτικός, ή, όν, commercial, mercantile, Plat. Pol. 290a.
Étym. ἐμπορεύομαι.
ἐμπορευτικός, ή, όν, zum Handel gehörig, kaufmännisch, Plat. Polit. 290a.