ἐμπρεπής
ἐμπρεπής, conspicuous among
ἐμπρεπής, ές,
- conspicuous among or above others, θύννος . . πᾶσιν ἰχθύεσσιν ἐ. ἐν μυττωτῷ Anan. 5.8.
- II conspicuous for, ἰηλέμοισιν ἐ. A. Supp. 115 (lyr.); cf.sq.
- III suitable, fitting, Ph. 1.501; ἐμπρεπές ἐστι, c. inf., it is fitting, ib. 435, al.: Comp., ib. 617: Sup., ib. 695.
1 superior a, que destaca sobre c. dat.
(θύννος) πᾶσιν ἰχθύεσσιν ἐ. ἐν μυττωτῷ
• que se hace notar, que destaca por algo, conspicuo c. dat. instrum.
ἰηλέμοισιν ἐ.
2 conveniente, apropiado
βίος γὰρ ἐ. κόσμῳ τῷ πατρὶ ... εὐχαριστεῖν
τὴν ... ἀρετῶν συμφωνίαν ἐμπρεπὲς ἁρμόζεσθαι θεῷ
τί γὰρ ἐμπρεπέστερον ἢ τἀγαθὰ ἐπινεύειν θεῷ;
ἐμπρεπής, ής, ές :
1 qui se distingue dans ou parmi, dat. Anan. (Ath. 282b) ||
2 remarquable par, dat. Eschl. Suppl. 116.
Étym. ἐμπρέπω.
ἐμπρεπής, ές, darin glänzend, hervorstrahlend ; πάθεα ἰηλέμοισιν ἐμπρεπῆ Aesch. Suppl. 107 ; πᾶσιν ἰχθύεσσιν, unter allen Fischen ausgezeichnet, Anan. bei Ath. VII.282 h.