ἐπιβράχω
*ἐπι·βράχω (seul. ao. 2, 3 sg. ἐπέβραχε [ᾰ]) résonner, retentir, Q. Sm. 5, 498, etc.
ἐπιβράχω, nur im aor. ἐπιβραχεῖν, dazu rasseln, tosen, μέγα δέ σφιν ἐπέβραχε Ἴδη Qu.Sm. 5.498, a. sp.D.; auch in tmesi, ἐπὶ δʼ ἔβραχεν ἄσπετος αἰθήρ Orph. Arg. 993 ; Ap.Rh. 4.642.