ἐρημονόμος
ἐρημονόμος, haunting the wilds
ἐρημο-νόμος, ον,
- haunting the wilds, θεαί A.R. 4.1333; θῆρες AP 6.184 (Zos.); also in late Prose, ζῷα ἐ. Agath. 2.24.
- II ἐρημόνομος, ον, desolate, λόχμη, πόντος, Nonn. D. 37.12, 47.510.
ἐρημο·νόμος, ος, ον, qui paît ou vit dans les lieux solitaires, d’où sauvage, A. Rh. 4, 1333 ; Anth. 6, 184.
Étym. ἔ. νέμω.
ἐρημονόμος, einsam, in der Wüste weidend, sich aufhaltend, Ap.Rh. 4.1333 ; θῆρες, Zosim. 2 (VI.184); Nonn. D. 14.68.
ἐρημονόμος
- haunting the wilds, Anth.