ἐρυγματώδης
ἐρυγματώδης, causing eructation
ἐρῠγ-μᾰτώδης, ες,
- causing eructation, νοῦσος Hp. Morb. 2.69.
ἐρυγματώδης, ης, ες [ᾰ] qui provoque ou accompagne l’éructation, Hpc. 485, 27.
Étym. ἔρυγμα, -ωδης.
ἐρυγματώδης, ες, Aufstoßen, Brechen verursachend, νόσος, Hippocr.