Ἑλλήνιος
Ἑλλήνιος, Greek (Ἑλλανία, Hellas)
- = foreg. [Ἑλληνικός], Ζεὺς Ἑ., Ἀθανᾶ Ἑ., Rhetra ap. Plu. Lyc. 6 (Συλλ- codd.); Ζεὺς Ἑ. Hdt. 9.7.αʹ, cf. Pi. N. 5.10, IG 12(5).910 (Tenos), etc.; Ἀθηνᾶ Ἑ. E. Hipp. 1121 (lyr.); θεοὶ οἱ Ἑ. Hdt. 5.49, 92.ή, Luc. Herc. 2 codd., Hld. 2.23.
- II Ἑλλήνιον, τό, Greek factory (with temples of Θεοὶ Ἑλλήνιοι) at Naucratis, Hdt. 2.178; also of buildings at Arsinoe and Memphis, BGU 133.6 (ii A.D.), Wilcken Chr. 221 (iii B.C.).
- III Ἑλλανία, ἡ, = Ἑλλάς, E. Hel. 1147 (lyr.), etc.
I griego, heleno
a) esp. de divinidades como epít. cultual: de Zeus
παρ' βωμὸν πατέρος Ἑλλανίου
ἐπὶ τοῦ Διὸς τοῦ Ἑλλανίου
πρὸς θεῶν τῶν Ἑλληνίων ῥύσασθε Ἴωνας ἐκ δουλοσύνης
θεοὶ βασίλειοί τε καὶ Ἑλλήνειοι
σπένδωμεν, ἔλεγε, θεοῖς ἐγχωρίοις τε καὶ Ἑλληνίοις
θεὸς Ἁδριανὸς Ἑ.
b) del territorio
γαῖα
τὶς ἑλλανίας ἀπὸ χθονός
c) de pers.
ναύτης
τέκνον
στρατός
II subst.
1 ἡ Ἑλλανία Grecia
κἆιτ' ἰαχήθης καθ' Ἑλλανίαν προδότις
y luego fuiste llamada por toda Grecia traidoraτίν' οὐκ ἀφ' Ἑλλανίας ἄγορον ἁλίσας φίλων
2 τὸ Ἑλλήνιον Helenio recinto sagrado y emporio de varias ciu. dorias y eolias en Náucratis
τὸ μέν νυν μέγιστον αὐτῶν τέμενος καὶ ὀνομαστότατον ... καλεύμενον δὲ Ἑ.
ἀγγράψαι ... ἐν Αἰγύπτῳ ἐν τῷ Ἑλλανίῳ
• tb. n. de varios recintos y barrios dentro de ciu., en Esparta, Paus.3.12.6, 7, en Arsínoe
ἄμφοδον
- IIἙλλήνιον, τό, the temple of the Hellenes in Egypt, Hdt.
- III= Ἑλλάς, Eur.