ἠπειρῶτις

ἠπειρῶτις, ιδος, acc. -ιν, adj. f. :

1 de la terre ferme, du continent, Hdt. 1, 151 ; Thc. 1, 5, etc. ; ἠπ. ξυμμαχία, Thc. 1, 35, alliance continentale, p. opp. à ξ. ναυτική ||

2 particul. d’Asie, Eur. Andr. 159, 652.

Étym. fém. d’ ἠπειρώτης.