ἠχή
ἠχή, a sound
ἠχ-ή, Dor. ἀχά, ἡ,
- sound, noise, ἠ. ἀμφοτέρων (sc. Ἀργείων καὶ Τρώων) ἵκετʼ αἰθέρα Il. 13.837: freq. in dat., ἠχῇ, ὡς ὅτε κῦμα . . βρέμεται 2.209; of trees, πρὸς ἀλλήλας ἔβαλον τανυήκεας ὄζους ἠχῇ θεσπεσίῃ 16.769; πέτρη . . ἣ δέ τε ἠχῇ ἔρχεται ἐμμεμαυῖα Hes. Sc. 438; in Trag., cry of sorrow, wail, E. Med. 149 (lyr.), Hipp. 585 (lyr.), cf. Nic. Al. 304; but also σάλπιγγος ἠ. E. Ph. 1378; ἐν ἐμοὶ ἡ ἠ. τῶν λόγων βομβεῖ Pl. Cri. 54d, cf. Ti. 37b; of the grasshopper, Longus 1.23: rarely of articulate sounds, E. Ph. 1148, Opp. C. 1.23; rumour, talk, Plu. Cat.Ma. 22. (Perh. fr. swāĝh-, cf. ἰαχέω, OE. swógan ‘resound’, Engl. sough.)
ἠχή, ῆς (ἡ)
1 bruit, son inarticulé (bruit confus de la foule, Il. 13, 837 ; grondement de la mer, Il. 2, 209 ; bruit du vent dans les arbres, Il. 16, 769, etc. ; bruit de la trompette, Eur. Ph. 1387 ; chant de la cigale, Lgs 1, 23) ||
2 rar. son articulé, parole, Eur. Ph. 1148 ; Plut. Cato ma. 22 ; Opp. C. 1, 23 ||
➳ Dor. ἀχά [ᾱᾱ] Eschl. Sept. 915 ; Eur. Med. 149, Hipp. 584.
Étym. R. indo-europ. *(s)ueh₂gh-, résonner, retentir ; cf. ἰάχω.
ἠχή, ἡ, Ton, Schall ; bei Hom. von lauten, unartikulierten Tönen, Geräusch, Gebrause, ἠχῇ, ὡς ὅτε κῦμα βρέμεται Il. 2.209, von einer laut durcheinander schreienden Volksmenge ; 16.769 u. oft ἠχῇ θεσπεσίῃ, auch von Winden, Il. 23.213 ; von einem rollenden Felsstück, Hes. Sc. 438 ; vom freudigen Gesange, ἠχῇ κέλαδος Ἑλλήνων πάρα μολπηδὸν εὐφήμησεν Aesch. Pers. 380 ; vom Trauergesange, Spt. 898 ; τυρσηνικῆς σάλπιγγος ἠχή Eur. Phoen. 1387 ; ἄνευ φθόγγου καὶ ἠχῆς Plat. Tim. 37b ; ἐν ἐμοὶ αὕτη ἡ ἠχὴ τούτων τῶν λόγων βομβεῖ Crit. 54d ; Sp.; das Gerede, der Ruf, Plut. Cat. mai. 22. – Moeris erkl. ἠχή für attisch, ἦχος für hellenistisch.
ἠχή
-ῆς, (ϝηχή)
[cf. (ϝ)ι(ϝ)άχω, (ϝ)ι(ϝ)αχή.]
Sound, noise: ἠχῇ θεσπεσίῃ Il. 8.159 = Il. 15.590, Il. 12.252, Il. 13.834, Il. 15.355, Il. 16.769, Il. 23.213: Od. 3.150, Od. 11.633. Cf. Il. 2.209, Il. 13.837.
ἠχή (ϝηχή): resounding, echoing noise, roar; of voices (compared to the waves), wind, Il. 2.209, Il. 16.769; freq. ἠχῇ θεσπεσίῃ, Od. 3.150.
ἠχή
- a sound or noise of any sort, Hom., Attic; of the confused noise of a crowd, the roar of the sea, the groaning of trees in a wind, Il., etc.:—in Trag., like ἰαχή, a cry of sorrow, wail; but, σάλπιγγος ἠχή Eur.:—rarely of articulate sounds, Eur.