ἠχώ

ἠχώ, Dor. ἀχώ, ἡ, gen. ἠχοῦς, Dor. ἀχῶς Mosch. Fr. 2.1: acc. ἠχώ, Dor. ἀχώ ib. 3:—

• echo, h.Hom. 19.21, Hes. Sc. 279, 348, A. Pers. 391, etc.: personified in Ar. Th. 1059, Paus. 2.35.10, Mosch. Fr. 2, Orph. H. 11.9.
• • • 2 generally, ringing sound, κτύπου γὰρ ἀχὼ χάλυβος διῇξεν ἄντρων μυχόν A. Pr. 133 (lyr.); ἠχὼ προφωνεῖν to utter loud cries, S. El. 109 (anap.); ἠ. χθόνιος E. Hipp. 1201; ἠ. βαρεῖα προσπόλων ib. 791; ὀρθία σάλπιγγος ἠ. Id. Tr. 1267; ἅπασαν τὴν Βοιωτίην κατεῖχε ἠ. all Boeotia rang with the noise of mourning, Hdt. 9.24; voc. Ἀχοῖ Rumour, Pi. O. 14.21.

ἠχώ, οῦς, ἡ (s. Ἠχώ), = ἠχή, Schall, Ton, bes. Wiederhall, H. h. 18.21 ; Hes. Sc. 279, 348 ; κτύπου γὰρ ἀχὼ χάλυβος διῇξεν ἄντρων μυχόν Aesch. Prom. 133 ; ἀντηλάλαξε νησιώτιδος πέτρας ἠχώ Pers. 383 ; vom Klageruf, Soph. El. 108 ; – vom Wiederhall, ἠχὼ λόγων ἀντῳδὸς ἐπικοκκύστρια Ar. Th. 1068 ; οἷον πνεῦμα ἤ τις ἠχὼ ἀπὸ λείων τε καὶ στερεῶν ἁλλομένη πάλιν ὅθεν ὡρμήθη φέρεται Plat. Phaedr. 255c ; – ἅπασαν τὴν Βοιωτίην κατεῖχε ἠχώ, ὡς ἀνδρὸς ἀπολομένου λογιμωτάτου, das Gerücht, Her. 9.24, wie auch wir sagen : ganz Böotien hallte davon wieder.

ἠχώ like ἠχή,

• • • 1a sound, but properly of a returned sound, echo, Hhymn., Hes., etc.
    • 2generally, a ringing sound, Soph., Trag.; τὴν Βοιωτίην κατεῖχε ἠχὼ ὡς . . Boeotia rang with the news that . ., Hdt.