ἧλος
ἧλος, a nail
ἧλος, Dor. ἇλος, IG 4.1484.62 (Epid.), SIG 245i69 (Delph., iv B.C.), Pi. (v. infr.), Aeol. (?) ϝάλλοι (pl.) written γάλλοι, Hsch.: ὁ:—
- nail-head, stud, as an ornament, σκῆπτρον χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον Il. 1.246, cf. 11.633; ἐν δέ οἱ [τῷ ξίφει] ἧλοι χρύσειοι πάμφαινον ib. 29, cf. Ath. 11.488b, c: hence, of the stars, Placit. 2.14.3.
- 2 after Hom., nail, Pi. P. 4.71: ἧλοι σιδηροῖ καὶ ξύλινοι X. Cyn. 9.12, etc.; of shoenails, Thphr. Char. 4.13: prov., ἥλῳ ἐκκρούειν τὸν ἧλον Luc. Laps. 7; ἥλῳ ὁ ἧλος (sc. ἐκκρούεται) Arist. Pol. 1314a5, etc.
- 3 = Lat. acutus (= spur), Gloss.
- II wart, callus, Thphr. Ign. 37, Nic. Th. 272; ἧλοι καὶ τύλοι Dsc. 1.104, cf. Asclep. ap. Gal. 13.647; also on plants, esp. the olive, Thphr. HP 4.14.3.
ἧλος, ου (ὁ)
I clou :
1 clou servant d’ornement (sur un sceptre, sur une épée, etc.) touj. en ce sens dans Hom. (Il. 1, 246 ; 11, 29, etc.); Ath. 488b ||
2 clou pour clouer (clou de fer ou cheville de bois) Pd. P. 4, 125 ; Xén. Cyn. 9, 12, etc. ; particul. clou pour chaussures, Th. Char. 4 ; Ath. 539c; prov. ἄλλῳ ἥλῳ ἐκκρούειν τὸν ἧλον, Luc. Laps. 4, chasser un clou par un autre ; ἥλῳ ὁ ἧλος (s. e. ἐκκρούεται) Arstt. Pol. 5, 11, 3, un clou chasse l’autre ||
II fig. toute excroissance en forme de clou (cor aux pieds, verrue, etc.) Th. Ign. 37 ; Nic. Th. 272 ; joint à τύλος, Diosc. 2, 30, 69 ; particul. sorte de champignon parasite sur certains arbres (sur l’olivier, etc.) Th. H.P. 4, 14, 3 ||
➳ Dor. ἇλος, Pd. P. 4, 125 ; Anth. 6, 96 et 110.
ἧλος, ὁ (wahrscheinlich von ἵημι), der Nagel ; bei Hom. nie als Befestigungsmittel, sondern als Zierrat ; am Szepter, χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον Il. 1.246 ; am Griff od. an der Scheide des Schwertes, ξίφος· ἐν δέ οἱ ἧλοι χρύσειοι πάμφαινον 11.29 ; am Becher, δέπας –, χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον ib. 663 ; überall goldene Nagelknöpfe oder ihnen ähnliche Buckeln gemeint ; vgl. Ath. XI.488b ἔξωθεν δεῖ ἐμπείρεσθαι τοὺς χρυσοῦς ἥλους τῷ ἀργυρῷ ἐκπώματι u. XII.539c χρυσοῦς ἥλους ἐν ταῖς κρηπῖσι καὶ ὑποδήμασιν ἐφόρει ; Nägel von Eisen erwähnt Pind., ἅλοις κρατεροῖς ἀδάμαντος δῆσε P. 4.71 ; Plat. Phaed. 83d ; σιδηροῖ καὶ ξύλινοι Xen. Cyn. 9.12 ; Sp., wie Eryc. 1 (VI.96). – sprichwörtlich ἄλλῳ ἥλῳ ἐκκρούειν τὸν ἧλον, ein Keil treibt den andern, Luc. de lapsu in salt. 7 ; vgl. Diog. 5.17. – Uebertr., warzen ähnliche Auswüchse an Händen u. Füßen, Hühneraugen, Nic. Th. 272, was nach den Schol. gew. κάρφιον heißt ; Medic. – Eine Krankheit des Oelbaumes, auch μύκης genannt, Theophr. – Die Abkürzung ἧλ s. oben.
ἧλος
-ου, ὁ
[ϝῆλος. Cf. L. vallus.]
A nail or stud used for ornament Il. 1.246, Il. 11.29, 633.
γράφε ἐν ἥλῳ κυπρίνῳ ἀπὸ πλοίου νεναυαγηκότος
grábalo con un clavo de cobre de un barco que haya naufragado
λαβὼν λεπ[ίδα μολιβῆν γρ]άψον ἥλῳ τὸ ζῴδιον
toma una lámina de plomo y graba con un clavo la figura
λαβ]ὼν ἧλον χάραξον οὐάτι[ον
toma un clavo y graba un ojo
ἧλος : pl., nails, studs, only used for ornamentation, Il. 1.246, Il. 11.29, 633. (Il.)
ἧλος
- 1a nail: in Hom. only for ornament, a nail-head or stud.
- 2after Hom. a nail to fasten with, Pind., Xen., etc.