ἱμερτός

ἱμερτός [ῑ], ή, όν, (ἱμείρω)

• longed for, desired, lovely, Τιταρήσιος Il. 2.751; ὕδατα A.R. 2.939; Σαλαμίς Sol. 1.1; κίθαρις h.Merc. 510; στέφανοι Hes. Th. 577; κόμα Sapph. 119; λέχος Pi. P. 3.99; ἀοιδαί, δόξα, Id. O. 6.7, P. 9.75; ἱ. ἡλικίη dear life, Simon. 115; of persons, AP 5.297 (Jul.); epith. of Apollo and Dionysus, ib. 9.524.10,525.10.— Poet. and later Prose, as Epicur. Fr. 165, Luc. Dear.Iud. [DDeor. 20.]15: ἱμερτόν, τό, Plu. Fac.lun. 2.926f; ἐφʼ ἱμερτοῖσιν prob. from a poet, ib. Pyth. 394b.

ἱμερτός, adj. verb. zu ἱμείρω, ersehnt, erwünscht, wonach man sich sehnt, also lieblich, anmutig ; der Fluß Titaresius Il. 2.751 ; στέφανοι Hes. Th. 577 ; λέχος Pind. P. 3.99 ; δόξαι 11.78 ; ἀοιδαί Ol. 6.7 ; sp.D., ὕδατα Ap.Rh. 2.939. Auch Bacchus u. Apollo heißen so, Anth. IX.524 u. 525.10. Selten in Prosa, τὸ ἱμερτόν Plut. fac. orb. lun. 12 ; Epic. DL. 10.5.

ἱμερτός

-όν

[vbl. adj. fr. ἱμείρω.]

Delightful, charming: τιταρησσόν Il. 2.751.

ἱ¯μερτός

• 1delightful ἐν ἱμερταῖς ἀοιδαῖς O. 6.7 Ζεὺς πατὴρ ἤλυθεν ἐς λέχος ἱμερτὸν Θυώνᾳ P. 3.99 δόξαν ἱμερτὰν ἀγαγόντʼ ἀπὸ Δελφῶν P. 9.75

ἱμερτός (ἱμείρω): lovely, Il. 2.751†.

ἱμερτός ἱ_μερτός, ή, όν ἱμείρω

• longed for, lovely, Il., Hes.