ὀνοματοθέτης
ὀνοματοθέτης, one who gives a name, namer
ὀνομᾰτο-θέτης, ου, ὁ,
- one who gives a name, namer, v.l. in recc. for νομοθέτης, Pl. Chrm. 175b.
ὀνοματο·θέτης, ου (ὁ) [ᾰ] qui impose un nom, qui nomme, Plat. Charm. 175d.
Étym. ὄνομα, τίθημι.
ὀνοματοθέτης, ὁ, den Namen beilegend, der Namengeber, der Benennende, Plat. Charm. 175b, vulg. νομοθέτης, u. Sp., vgl. Lobeck Phryn. 668.