ὀξυήκοος
ὀξυήκοος, quick of hearing : of quick perception, keen
ὀξυ-ήκοος, ον,
- quick of hearing: of quick perception, keen, αἴσθησις Pl. Ti. 75b; ἰχθύες Arist. HA 534a6, cf. A.D. Synt. 295.23.—In codd. sts. wrongly ὀξύκοος, ὀξυκοΐα: Comp. ὀξυηκοώτερος Luc. Pr.Im. 20, Porph. Abst. 3.8: Sup. ὀξυηκοώτατος prob. l. in S.E. M. 9.65, for ὀξυηκούστατος.
ὀξυ·ήκοος-ους, οος-ους, οον-ουν, qui a l’ouïe fine, Arstt. H.A. 4, 8 ; fig. qui a l’intelligence aiguisée, pénétrante, Plat. Tim. 75b ||
Sup. -ούστατος, Sext. p. 566 Fabr.
Étym. ὀ. ἀκούω.
ὀξυήκοος, scharf, sein hörend ; αἴσθησις, Plat. Tim. 75b ; Sp., wie Luc. imag. 20 ; superl. ὀξυηκούστατος, S.Emp. adv.phys. 1.65. – S. auch ὀξύκοος.