ὀψαρότης
ὀψαρότης, one who ploughs late
ὀψᾰρότης, ου, ὁ, (ὀψέ, ἀρόω)
- one who ploughs late, Hes. Op. 490.
ὀψαρότης, ου (ὁ) [ᾰ] qui laboure tardivement, Hés. O. 488.
Étym. ὀψέ, ἀρόω.
ὀψαρότης, ὁ, der spät Pflügende, Hes. O. 492.
ὀψαρότης
ὀψ-ᾰρότης, ου, ὁ,
ὀψέ
- one who ploughs late, Hes.