ὑακίνθινος
ὑακίνθινος, hyacinthine
ὑᾰκίνθῐνος [ῠ], η, ον,
- hyacinthine, ἄνθος Od. 6.231; ἄνθεα E. IA 1298 (lyr.); ἔξαστις Michel 832.14 (Samos, iv B. C.); φύλλα Theoc. 11.26; blue, θώρακες Apoc. 9.17; ἔνδυμα Ph. 2.225, J. BJ 5.5.7; lana, Cod. Just. 4.40.1; λίθοι PSI 3.183.5 (v A. D.).
ὑακίνθινος, η, ον [ᾰθῐ] de couleur jacinthe, c. à d. violet ou bleu foncé, Od. 6, 231 ; 23, 158 ; Sapph. 62 (30) Bgk ; Thcr. Idyl. 11, 26 ; Luc. Im. 5, etc.
Étym. ὑάκινθος.
ὑακίνθινος, hyazinthen, hyazinthfarbig, d.i. dunkelrot, schwarzrot, übh. dunkelfarbig ; ὑακίνθινον ἄνθος, die Hyazinthblume, Od. 6.231, 23.158, wie Eur. I.A. 1298 ; ῥάβδος, Anacr. 29.1 ; von Haaren, Luc. imag. 5.
ὑακίνθινος
[ὑάκινθος.]
Of the ὑάκινθος : κόμας ὑακινθίνῳ ἄνθει ὁμοίας Od. 6.231 = Od. 23.158 (the point of resemblance app. being in the clustering flowers with their curling petals).
Strong 5191
of hyacinth, hyacinthine (v.s. ὑάκινθος), "doubtless meant to describe the blue smoke of a sulphurous flame" (Swete): Re 9:17 (Hom., Eur., al.).†
lo conjuro por los siete círculos del cielo, el segundo de jacinto
ὑακίνθινος : hyacinthine; ἄνθος, Od. 6.231 and Od. 23.158.
ὑακίνθινος
ὑακίνθῐνος, η, ον
- hyacinthine, Od., Eur.