ὑπαρκτικός
ὑπαρκτικός, expressing existence, substantive
ὑπαρκ-τικός, ή, όν, Gramm.,
- expressing existence, substantive, τὰ -κὰ τῶν ῥημάτων A.D. Synt. 65.13; -κὴ μετοχή, i.e. ὤν, ib. 151.13.
- II = ὑπαρκτός, f.l. in S.E. P. 3.249, Gal. 19.529.
ὑπαρκτικός, ή, όν [ῠ]
1 qui existe par soi ou réellement, Sext. P. 3, 249 ; Gal. 19, 530 ||
2 qui marque la substance : ὑπαρκτικὸν ῥῆμα, Dysc. Synt. 71, 219, etc. le substantif ; ὑπαρκτικαὶ συντάξεις, Dysc. constructions avec le verbe substantif.
Étym. ὑπάρχω.
ὑπαρκτικός, ή, όν, selbstständig, ῥῆμα ὑπ., Substantivum, Gramm.