ὑπεκπροφεύγω
ὑπεκπροφεύγω, to flee away secretly, escape and flee
ὑπεκπρο-φεύγω,
- flee away secretly, escape and flee, ὑπεκπροφυγών Il. 20.147, 21.44; πῇ κεν ὑπεκπροφύγοιμι; Od. 20.43: c. acc., εἴ πως . . ὑπεκπροφύγοιμι Χάρυβδιν 12.113; ὅτʼ ἀνὴρ ὑπεκπροφύγῃ κακότητα Hes. Sc. 42.
ὑπ·εκ·προφεύγω, s’enfuir secrètement, Il. 20, 147 ; 21, 44 ; Od. 20, 43 ; avec l’acc. échapper à, éviter en fuyant, Od. 12, 113 ; Hés. Sc. 42.
ὑπεκπροφεύγω, (φεύγω), heimlich aus einer Gefahr entfliehen, entkommen u. davonlaufen, Il. 20.147, 21.44, Od. 20.43 ; – c. acc., Od. 12.113 ; Hes. Sc. 42.
†ὑπεκπροφεύγω
[ὑπ-, ὑπο- 3 + ἐκ- 1 + προ- 1.]
Aor. opt. ὑπεκπροφύγοιμι Od. 12.113, Od. 20.43.
Pple. ὑπεκπροφυγών Il. 20.147, Il. 21.44.
To get away from the power or reach of, and make good one’s escape : εἴ πως ὑπεκπροφύγοιμι χάρυβδιν Od. 12.113.
Absol., to get away from the power or reach of something or from restraint and make good one’s escape: ὄφρα τὸ κῆτος ὑπεκπροφυγὼν ἀλέαιτο Il. 20.147. Cf. Il. 21.44 : πῇ κεν ὑπεκπροφύγοιμι; (i.e. from the relatives of the slain men) Od. 20.43.
ὑπεκπροφεύγω , aor. 2 -φύγοιμι, part. -φυγών: escape by furtive flight.
ὑπεκπροφεύγω
fut. -φεύξομαι
aor2 -έφυγον
- to flee away secretly, escape and flee, Hom.