ὠμοτοκέω
ὠμοτοκέω, bring forth untimely, miscarry
ὠμοτοκ-έω,
- bring forth untimely, miscarry, LXX Jb. 21.10; ὠμοτοκοῦσαί τε . . καὶ νεκρὰ τίκτουσαι D.H. 9.40.
ὠμοτοκέω-ῶ :
1 accoucher ou mettre bas avant terme, Geop. 5, 48, 3 ; Aét. 16, 46 ; Man. 2, 288 ||
2 avorter, Spt. Job 21, 10 ; DH. 9, 40.
Étym. ὠμοτόκος.
ὠμοτοκέω, unreif gebären, fehlgebären, Sp.