ῥιπά
ῥιπά, blast, rushing
ῥιπά, v. ῥιπή.
ῥῑπά (-άν; -αί, -αῖς(ι), -αῖσιν, -άς.)
- a blast, rushing of wind, sea ὠκυπόρους κυμάτων ῥιπὰς ἀνέμους τʼ ἐκάλει P. 4.195 “ψάμαθοι κύμασιν ῥιπαῖς τʼ ἀνέμων κλονέονται” P. 9.48 θαλασσίαις ἀνέμων ῥιπαῖσι πεμφθεὶς ὑπὸ Τροίαν N. 3.59 ἦν γὰρ (sc. Δᾶλος) τὸ πάροιθε φορητὰ κυμάτεσσιν παντοδαπῶν ἀνέμων ῥιπαῖσιν carried on the waves by the blasts of the winds (post παντοδαπῶν add. τʼ Schneider) fr. 33d. 3. ὠκύαλον τε πόντου [ῥ]ιπὰν ἐτάραξε καὶ Παρθ. 2. 20. μαλάσσοντες βίαιον πόντον ὠκείας τʼ ἀνέμων ῥιπάς *fr. 140c. 2* ὅσʼ ἀγλαὰ χθὼν πόντου τε ῥιπαὶ φέροισιν fr. 220. 3.
- b onslaught, blow βελέων ὑπὸ ῥιπαῖσι κείνου φαιδίμαν γαίᾳ πεφύρσεσθαι κόμαν ἔνεπεν N. 1.68 met., ἀνδροδάμαντα δʼ ἐπεὶ Φῆρες δάεν ῥιπὰν μελιαδέος οἴνου fr. 166. 1.
- c throbbing note ὁ δὲ κνώσσων ὑγρὸν νῶτον αἰωρεῖ, τεαῖς ῥιπαῖσι κατασχόμενος i. e. of the lyre P. 1.10