αὐθομολογέομαι
αὐθομολογέομαι, confess of oneself
Could not find αὐθομολογούμενον in Logeion dictionaries.
αὐθομολογούμενον present middle participle masculine accusative singular, present middle participle neuter accusative singular, present middle participle neuter nominative singular, present middle participle neuter vocative singular of αὐθομολογέομαι
αὐθ-ομολογέομαι,
- confess of oneself, πρᾶγμα αὐθομολογούμενον a thing that speaks for itself, Luc. Herm. 59 (dub. for αὖθις ὁμ.).
confesar por sí mismo
αὐθομολογούμενον πρᾶγμα
cosa que habla por sí misma
αὐθ·ομολογέομαι-οῦμαι (seul. part. prés.) convenir de soi-même, être évident par soi-même, Luc. Herm. 59 (dout. p. αὖθις ὁ.).
Étym. αὐτός, ὁ.
αὐθομολογέομαι, med., von selbst, freiwillig eingestehen, πρᾶγμα αὐθομολογούμενον, eine Sache, die für sich selbst spricht, an sich klar ist, Luc. Hermot. 59.