αὐτοάγαθον
αὐτο·άγαθον, ου (τὸ) le bien en soi, le bien absolu ou idéal, Arstt. Top. 6, 8, 6, etc.
Étym. αὐτός, ἀγαθός ; sel. Bkk. en deux mots.
αὐτοάγαθον, τό, das absolut Gute, Arist. Top. 6.8.6, bei Bekker 2 Worte. So αὐτοαήρ, αὐτογῆ, αὐτοπῦρ, αὐτοΰδωρ Hermes. Stob. 11.23.