αὐτόκλητος
αὐτόκλητος, self-called
αὐτό-κλητος, ον,
- self-called, i.e. uncalled, unbidden, A. Eu. 170 (lyr.), S. Tr. 392, Pl. Ep. 331b; συμβουλεῦσαι αὐ. Phld. Ir. p.46 W.; αὐ. ἐπίκουροι natural allies (of parents and children), Hierocl. p.57 A.; δῆμος εἰς τοὺς πολέμους αὐ. Him. Ecl. 5.14; personally invited, Plu. QConv. 2.707f.
1 que se invita a sí mismo, intruso
μάντις
αὐ. ἐπὶ δεῖνον ἐλθεῖν
2 que acude por propia iniciativa o voluntad
ὅδ' ἁνὴρ ... αὐτόκλητος ἐκ δόμων πορεύεται
αὐ. ἐπὶ τὸν τοιοῦτον οὐκ ἔρχομαι
συμβουλεῦσαι ... αὐ.
δῆμος εἰς τοὺς πολέμους αὐ.
οὐ γὰρ αὐ. προσέδραμε τῇ μαρτυρίᾳ
• de Medea
αὐ. κεραΐς
αὐτό·κλητος, ος, ον, qui s’invite soi-même, qui vient sans être convié, Eschl. Eum. 170 ; Soph. Tr. 392 ; Plat. Ep. 331b ; Plut. M. 707e, etc.
αὐτόκλητος, selbst gerufen, d.i. ungerufen, aus eigenem Antrieb, Aesch. Eum. 163 ; οὐκ ἐμῶν ὑπʼ ἀγγέλων Soph. Tr. 391 ; Plat. Ep. VII.331b u. Sp.
αὐτόκλητος
- self-called, i. e. uncalled, unbidden, Aesch., Soph.