δυσχέρανσις
δυσχέρανσις, disgust
δυσχέρ-ανσις, εως, ἡ,
- disgust, Andronic.Rhod.p. 570 M., Plot. 1.9, Simp. in Epict. p.45 D.
disgusto
εἶδος λύπης
οὐδὲ δυσχεράνσεως ἀξία ἡ ὕβρις
δυσχέρανσις, εως (ἡ) mécontentement, ennui, Plot. Enn. 1, 164 Creuz.
Étym. δυσχεραίνω.