δυσχάριστος
δυσχάριστος, thankless
δυσ-χάριστος [ᾰ], ον,
- thankless, τῶν πυκνῶν φιλημάτων A. Fr. 135.
desagradecido c. gen.
ὦ δυσχάριστε τῶν πυκνῶν φιλημάτων
δυσ·χάριστος, ος, ον [ᾰ] ingrat, Eschl. fr. 121.
Étym. δ. χαρίζομαι.
δυσχάριστος, nicht freigebig, τινός, mit etwas, od. = undankbar, Aesch. frg. 128.