δύσφωνος
δύσφωνος, ill-sounding, harsh
δύσ-φωνος, ον,
- ill-sounding, harsh, Demetr. Eloc. 69 (Comp.), 105; κολοιοί Babr. 33.
malsonante
ὀνόματα
Περὶ εὐφώνων καὶ δυσφώνων γραμμάτων
• neutr. subst. τὸ δ. malsonancia
τὸ δ. πολλαχοῦ ὀγκηρόν
la malsonancia es muchas veces pomposaτὸ δ. τῆς τῶν στοιχείων συνθέσεως
• que tiene un graznido desagradable
κολοιοί
δύσ·φωνος, ος, ον, à la voix ou au son désagréable, Babr. 33, 4 ; D. Phal. 70 ||
Cp. δυσφωνότερος, D. Phal. 69.
Étym. δ. φωνή.
δύσφωνος, mißtönend, Rhett, Poll. 2.111.