κατακούω
κατακούω, to hear and obey, be subject to
Could not find κατακούοντες in Logeion dictionaries.
κατακούοντες present active participle masculine nominative plural, present active participle masculine vocative plural of κατακούω
κατ-ᾰκούω,
- hear and obey, be subject, Ἀράβιοι οὐδαμὰ κατήκουσαν ἐπὶ δουλοσύνῃ Πέρσῃσι Hdt. 3.88, cf. App. Syr. 55; τινος D. 1.23, Arr. Fr. 7J., App. Mith. 57, Hierocl. in CA 19 p.461 M.
- 2 give ear, listen to one, D. 6.35; of eavesdroppers, Str. 14.1.32.
- 3 hear plainly, τι E. Rh. 553 (lyr.), Th. 2.84, Pl. R. 531a; τίνος; Ar. Ra. 312, cf. Pl. Prt. 330e; ὁ θυρωρὸς . . κατήκουεν ἡμῶν overheard us, ib. 314c; κ. αὐλοῦντος Arist. EN 1175b4: abs., Th. 3.22.
κατ·ακούω, f. -ούσομαι [ᾰκ]
I au propre :
1 entendre clairement : τι, Eur. Rhes. 553 ; Plat. Rsp. 531a, qqe ch. ; τινός, qqn, Plat. Prot. 314c ; ou qqe ch. Luc. Nec. 7 ||
2 prêter l’oreille à, écouter, gén. Dém. 74, 6 ; Str. 644 ||
II fig. obéir à, dat. Hdt. 3, 88 ; App. Syr. 55 ; gén. Dém. 15 fin ; App. Mithr. 57.
1. horen,
2. gehoorzamen; horig zijn, onderworpen zijn aan,
κατακούω, (ἀκούω), hören, vernehmen ; σύριγγος ἰάν Eur. Rhes. 553 ; Thuc. 3.22 ; ἠχήν Plat. Rep. VII.531a ; – τινός, ὁ θυρωρὸς κατήκουεν ἡμῶν Prot. 314c, vgl. 330e ; Dem. 1.23 ; gehorchen, ἵνʼ αὐτοῦ κατακούοι τὰ παιδικά Plat. Riv. 133b ; Sp., wie App. Mithrid. 57 ; – τινί, gehorchen, untertänig sein, Ἀράβιοι οὐδαμᾶ κατήκουσαν ἐπὶ δουλοσύνῃ Πέρσῃσιν Her. 3.88 ; App. Syr. 55.
κατακούω
fut. σομαι
- 1to hear and obey, be subject to another, c. dat., Hdt.; c. gen., τινός Dem.
- 2to hearken or give ear to one, Dem.
- 3to hear plainly, τι or τινά, Eur., Thuc., etc.; τινός Ar.