κατάκορος

κατάκορος, ον,

• = κατακορής, Poll. 5.151, Thom.Mag. p.105 R.; κ. χρῆσις ἀφροδισίων Steph. in Gal. 1.239 D.:—in Adv., of colours, deeply, κ. μέλας Gp. 16.2.1.
• • II metaph., immoderate, κ. καὶ περίεργοι ἱερουργίαι Plu. Alex. 2. Adv. -ρως, to excess, ᾧ -κόρως χρῶνται οἱ λογογράφοι Arist. Rh. 1408a33; τῇ τύχῃ κ. χρώμενος Decr. ap. D. 18.182, cf. Plu. Cic. 5; κ. χρώμενοι τῇ κραυγῇ Plb. 4.12.9, cf. Phld. Rh. 1.157, 366S., Dsc. 2.52, lamb.Protr. 21.κ.

κατάκορος, gesättigt, satt, auch überdrüssig, Sp.; besser κατακορής, von der Farbe, gesättigt, dunkel, Plat. Tim. 68c ; χρῶμα κατακορές dem ἀμαυρόν entggstzt S.Emp. pyrrh. 1.105 ; Ggstz des Gemischten, rein, Arist. Probl. 30.1 u. Sp.; – übertrieben, unmäßig, παρρησία Plat. Phaedr. 240e ; Arist. rhet. 3.3 ; πολὺς μὲν ἦν ἐν τούτοις καὶ κατακορής Pol. 40.6.3 ; κατάκοροι καὶ περίεργοι ἱερουργίαι Plut. Alex. 2 ; a.Sp.
• Adv. κατακόρως , zur Genüge, hinlänglich, τῇ τύχῃ χρῆσθαι Dem. 18.182 ; im Uebermaß, Pol. 4.12.9 ; Plut. Cic. 5 u. a.Sp.

κατάκορος, ον = κατακορής

• adv. -ρως, to excess, intemperately, ap. Dem.