κατακονά

κατᾰκονά, ἡ, (κατακαίνω)

• destruction, κατακονὰ ἀβίοτος βίου E. Hipp. 821 (lyr.).--The v.l., supported by Sch. (cf. EM 50.25, Eust. 381.22), κατακονᾷ . . βίος, implies a Verb κατ-ᾰκονάω, wear away, as is done in whetting steel.

κατακονά, ἡ, nur Eur. Hipp. 821, κατακονὰ μὲν οὖν ἀβίωτος βίου, von den Alten διαφθορά erkl.; doch hat schon der Schol. die von Valcken verteidigte Lesart κατακονᾷ μὲν οὖν ἀβίωτος βίος, was καταθήγειν erkl. wird, also von ἀκονάω, eigtl. abschleifen, aufreiben, zu Grunde richten, Schol. μαραίνει με ἡ δυστυχία τοῦ βίου.

κατακονά κατᾰκονά, ἡ, κατακαίνω = διαφθορά,

• destruction, Eur.