κολλάω
κολλάω, to glue, cement
Could not find κολλήσαντα in Logeion dictionaries.
κολλήσαντα aorist active participle neuter nominative plural, aorist active participle neuter vocative plural, aorist active participle neuter accusative plural, aorist active participle masculine accusative singular of κολλάω
κολλ-άω, (κόλλα)
- glue, cement, τι περὶ τὸν τράχηλον, τι πρός τι, Pl. Ti. 75d, 82d; ἐπιστύλια ἐπὶ τοὺς κίονας IG 2(2).1668.46; mend a broken vessel, ib. 11(2).161A 111 (Delos, iii B.C.), POxy. 1449.15 (iii A.D.).
- 2 join one metal or other substance to another, κ. χρυσὸν ἔν τε λευκὸν ἐλέφαντα, i.e. make [a crown] inlaid with gold and ivory, Pi. N. 7.78:—Pass., κολλώμενα glued together, opp. γομφούμενα, Ar. Eq. 463; ὁ κολλώμενος σίδηρος welded iron, Plu. QConv. 2.619a; στραγγαλὶς χρυσᾶ κεκολλημένη POxy. 1449.23 (iii A.D.).
- II generally, join fast together, unite, ἄλφιτον ὕδατι Emp. 34; χαλκὸν ἐπʼ ἀνέρι κολλᾶν, of one applying a cupping-glass, Cleobulina 1, cf. Gal. Thras. 23; close up wounds, Id. 11.440:—Pass., κολλέεσθαι, of poison entering the system, Hp. Ep. 19 (Hermes 53.66); κολλᾷ καὶ συνδεῖ πάντα ἤθη [ὁ πόθος] Pl. Lg. 776a:—Pass., cleave to, κεκόλληται γένος πρὸς ἄτᾳ is indissolubly bound to . . (Blomf. for προσάψαι), A. Ag. 1566 (lyr.); λόγος εἰς τὰ σπλάγχνα κολληθείς Philem. 113.4; of persons, κ. τινί Act.Ap. 5.13; of things, ὁ κονιορτὸς ὁ κολληθείς τινι Ev.Luc. 10.11: sens. obsc., AP 11.73 (Nicarch.).
- III put together, build, Pi. O. 5.13:— Med., fit together, τροχάλεια Arat. 530.
κολλάω-ῶ (ao. ἐκόλλησα ; pass. ao. ἐκολλήθην, pf. κεκόλλημαι)
1 coller, souder : τι πρός τι, Plat. Tim. 82d, ou περί τι, Plat. Tim. 75d, une chose à une autre ; en parl. de métaux, Plut. M. 619a ; t. de méd. appliquer une ventouse, Arét. p. 76d ||
2 fig. unir fortement : τινί τι, Empéd. 275 Mullach, une chose à une autre ; joint à συνδέω, Plat. Leg. 776a ; en parl. de pers. : τινά τινι, NT. Luc. 15, 15 ; Ap. 9, 26, etc. unir une personne à une autre ; κεκόλληται γένος πρὸς ἄτᾳ, Eschl. Ag. 1566, cette race est indissolublement liée au malheur.
Étym. κόλλα.
1. lijmen, vastplakken:
2. samenvoegen, verenigen:
κολλάω, zusammenleimen, -fügen, verbinden ; χρυσόν Pind. N. 7.78, wie σίδηρος κολλώμενος (damasziert ?), Plut. Symp. 1.2.6 ; τὴν σάρκα κολλᾷ πρὸς τὴν τῶν ὀστῶν φύσιν Plat. Tim. 82d ; so auch A. – Oft übertr., κεκόλληται γένος πρὸς ἄτᾳ Aesch. Ag. 1547, wie wohl für προσάψαι zu emend. ist ; κολλᾷ καὶ συνδεῖ πόθος πάντα ἤθη Plat. Legg. VI.776a ; Plut.; oft im NT. – S. auch κολλητός.
κολλάω
- 1bind together κολλᾷ τε σταδίων θαλάμων ταχέως ὑψίγυιον ἄλσος, ὑπʼ ἀμαχανίας ἄγων ἐς φάος τόνδε δᾶμον ἀστῶν (sc. Ψαῦμις vel Ἵππαρις: sign. dub.: perhaps a reference is intended to the rebuilding of Kamarina shortly after 461 B. C., cf. v. 8. τὰν νέοικον ἕδραν) O. 5.13 Μοῖσά τοι κολλᾷ χρυσόν, ἔν τε λευκὸν ἐλέφανθʼ ἁμᾶ καὶ λείριον ἄνθεμον ποντίας ὑφελοῖσʼ ἐέρσας N. 7.78
Strong 2853
1. to glue or cement together.
2. Generally, to unite, to join firmly. Pass., to cleave to, join (oneself to): c. dat. pers., Mt 19:5
(LXX), Lk 10:11 15:15, Ac 5:13 (but v. Field, Notes, 118) 9:26 10:28 (v. Field, 118) 17:34; τ. πόρνῃ, I Co 6:16; τ. Κυρίῳ, I Co 6:17; c. dat. rei, ἅρματι, Ac 8:29; τ. ἀγαθῴ, Ro 12:9; of sins joining together, ἄχρι τ. οὐρανοῦ, Re 18:5, of dust, Lk 10:11 (cf. τροσ-κολλάω).†
1
fija la tablilla en la habitación seca de vapor de un baño
2
κεκολλημένους ἔχων τοὺς πόδας ἐπὶ τῆς γῆς δίωκε πολλάκις
con los pies juntos sobre la tierra recita muchas veces
οὕτως κολλήσας τὸν λίθον τῷ ἀριστερῷ σου ὠτίῳ
fijando así la piedra a tu oído izquierdo
κολλάω,
fut. -ήσω
κόλλα
- Ito glue, cement, Ar., Plat.
- 2to join one metal to another, κ. χρυσὸν ἐλέφαντά τε, i. e. to make [a crown] inlaid with gold and ivory, Pind.
- IIgenerally, to join fast together:— Pass. to cleave to, κεκόλληται πρὸς ἄτᾳ is indissolubly bound to woe, Aesch.; so, of persons, κ. τινι to cleave to another, NTest.; and of things, ὁ κονιορτὸς ὁ κολληθείς τινι NTest.
- IIIto put together, build, Pind.