κολλήεις
κολλήεις, glued together
κολλ-ήεις, εσσα, εν, (κόλλα)
- glued together, close-joined, ξυστά Il. 15.389, cf. 678; ἅρματα Hes. Sc. 309.
κολλήεις, ήεσσα, ῆεν, bien ajusté, Il. 15, 389 ; Hés. Sc. 308.
Étym. *κολλός de κέλλω, non de κόλλα.
κολλήεις, εσσα, εν, zusammengeleimt, festgefugt ; ξυστά Il. 15.389 ; ἅρματα Hes. Sc. 309.
κολλήεις
-εντος
[κόλλα, glue. Cf. κολλητός.]
Made of pieces joined side by side and so arranged as to overlap each other lengthwise and thus give strength : ξυστά Il. 15.389.
κολλήεις (κολλάω): ξυστὰ ναύμαχα κολλήεντα, ship - spears united with rings, Il. 15.389†.
κολλήεις, εσσα, εν
κόλλα
= κολλητός, Il., Hes.