κολοσυρτός

κολοσυρτός, ὁ, poet. word,

• noisy rabble, ἀνδρῶν ἠδὲ κυνῶν Il. 12.147, cf. 13.472; τὸν Ἀθηναίων Ar. V. 666; παιδαρίων καὶ γραϊδίων Id. Pl. 536: abs., tumult, uproar, Hes. Th. 880:—hence κολοσυρτέω, = θορυβῶ, Hsch.

κολοσυρτός, ὁ, Geräusch, Lärmen, Getümmel ; ἐν ὄρεσσιν ἀνδρῶν ἠδὲ κυνῶν δέχαται κολοσυρτὸν ἰόντα Il. 12.147, vgl. 13.472 ; Hes. Th. 880 ; danach komisch παιδαρίων ὑποπεινώντων καὶ γραϊδίων κολοσυρτός Ar. Plut. 536, der schreiende Schwarm.
Vielleicht mit κολῳός verwandt.

κολοσυρτός

-οῦ, ὁ.

A troop, band, rout : ἀνδρῶν ἠδὲ κυνῶν Il. 12.147, ἀνδρῶν Il. 13.472.

κολοσυρτός : noisy rout, of the hunt, Il. 12.147 and Il. 13.472.

κολοσυρτός, οῦ,

• poet. word, a noisy rabble, Il., Ar. deriv. uncertain