μάρτυρος

μάρτῠρος, ὁ,

• Ep. form for μάρτυς, ἐστὲ μάρτυροι Il. 2.302, etc.; also in Central Greece, IG 9(1).226 (Drymaea), 364 (Naupactus), GDI 1684, al. (Delph.), etc.: sg. once in Od., οἷσιν ἄρα Ζεὺς μάρτυρος 16.423, cf. PGen. 54.6 (iv A.D.). (Zenod. rejected this form, but it is defended in Sch. Il.Oxy. 1087.22.)

μάρτυρος, ὁ, altepisch = μάρτυς, Zeuge, οἷσιν ἄρα Ζεὺς μάρτυρος, Od. 16.423, mit dem Nebenbegriffe des Beistandes u. Schutzes ; im plur., ἐστὲ μάρτυροι, Il. 2.302, öfter, θεοὶ γὰρ ἄριστοι μάρτυροι ἔσσονται, 22.255 ; vgl. Duentzer Zenodot. p. 52 ; der plur. steht auch Inscr. 1702 ff.

μάρτυρος

-ου, ὁ.

• • 1

    One who is to bear or can bear testimony, a witness : τὼ αὐτὼ μάρτυροι ἔστων Il. 1.338. Cf. Il. 2.302.

  • 2

    A witness invoked in sanction of something (cf. ἐπιμάρτυρος) : ὑμεῖς μάρτυροι ἔστε Il. 3.280. Cf. Il. 7.76, Il. 14.274, Il. 22.255 : μάρτυροι ἀμφοτέροισι θεοὶ [ἔστων] Od. 14.394. Cf. Od. 1.273.

  • 3

    An ever-present witness, a protector or guardian : ἱκέτας, οἶσι Ζεὺς μ. [ἐστιν] Od. 16.423.

μάρτυρος : witness.

μάρτυρος old Ep. form for μαρτυς, Hom.