μοιρόκραντος
μοιρόκραντος, ordained by destiny
Could not find μοιρόκραντον in Logeion dictionaries.
μοιρόκραντον masculine accusative singular, neuter accusative singular of μοιρόκραντος
μοιρό-κραντος, ον, (κραίνω)
- ordained by destiny, fated, ἆμαρ, θεσμός, A. Ch. 611 (lyr.), Eu. 392 (lyr.).
μοιρό·κραντος, ος, ον, fixé par un arrêt du Destin, Eschl. Ch. 612, Eum. 392.
Étym. μοῖρα, κραίνω.
μοιρόκραντος, von der Möre, vom Schicksal vollendet, bestimmt, ἦμαρ, Aesch. Ch. 603, θεσμός, Eum. 370.
μοιρόκραντος
μοιρό-κραντος, ὁ,
κραίνω
- ordained by destiny, Aesch.