μοιχαλίς
μοιχαλίς, an adulteress
μοιχ-ᾰλίς, ίδος (also acc. μοιχαλίν LXX Ho. 3.1), ἡ,
- = μοιχάς, Ep.Rom. 7.3, Hld. 8.9, Cat.Cod.Astr. 8(1).264, etc.; in religious sense, unfaithful to God, Ep.Jac. 4.4: so as Adj., adulterous, γενεά Ev.Matt. 12.39, etc.
- II = μοιχεία, 2 Ep.Pet. 2.14.
μοιχαλίς, ίδος (ἡ) [ᾰῐδ]
1 femme adultère, NT. Matth. 12, 39 ; 16, 4 ; Jac. 4, 4, etc. ||
2 le crime d’adultère, NT. 2 Petr. 2, 14.
Étym. μοιχός.
1. overspelige vrouw; als adj. f. overspelig.
2. NT overspel, ontrouw.
μοιχαλίς, ίδος, ἡ, Ehebrecherin, Sp., wie NT ; nach Arcad. 31 μοιχαλλίς, vgl. Lobeck zu Phryn. 452.
Strong 3426
†
an adulteress: Ro 7:3; meton., for μοιχεία, II Pe 2:14. Metaph., of infidelity to God (cf. Ez 16:15 ff. Ez 23:43 ff., al.), Ja 4:4; as an adj., Mt 12:39 16:4, Mk 8:8.†
μοιχαλίς
μοιχᾰλίς, ίδος, ἡ,
= μοιχάω
- Ian adulteress, NTest.:as adj. adulterous, NTest.
- IIas Subst. = μοιχεία, NTest.