μονομαχέω
μονομαχέω, to fight in single combat
Could not find μονομαχήσας in Logeion dictionaries.
μονομαχήσας aorist active participle masculine nominative singular, aorist active participle masculine vocative singular of μονομαχέω
μονομᾰχ-έω, Ion. μουνο-, fut. -ήσω Men. Sam. 225: (μονομάχος):—
- fight in single combat, E. Ph. 1220; τινι with one, Hdt. 9.26, Pl. Cra. 391e, etc.; πρός τινα Plb. 35.5.1.
- II μοῦνοι Ἑλλήνων μουνομαχήσαντες τῷ Πέρσῃ having fought single-handed with the Persians, of the Athenians at Marathon, Hdt. 9.27; δυοῖσι οὐκ ἂν μουνομαχέοιμι Id. 7.104.
- III fight as a gladiator, Posidipp. 22, Luc. Tox. 58, Hdn. 1.17.2, D.C. 75.16.
μονομαχέω-ῶ [ᾰ]
1 combattre seul, c. à d. sans secours : τινι, Hdt. 9, 27, contre qqn ||
2 combattre en combat singulier, Eur. Ph. 1220 ; τινι, Hdt. 9, 26 ; Plat. Crat. 391e ; πρός τινα, Pol. 35, 5, 1, contre qqn ; en parl. de gladiateurs à Rome, Luc. Tox. 58 ; Hdn 1, 17, 3 ||
➳ Ion. μουνομαχέω, Hdt. 7, 104 ; 9, 26, 48.
Étym. μονομάχος.
μονομαχέω, einzeln, im Zweikampfe mit Einem kämpfen ; εἰς ἀγῶνα μονομαχοῦντʼ ἀλκὴν δορός, Eur. Phoen. 1372, vgl. 1226 ; Her. in ion. Form μουνομ. τινί, 7.104, 9.26 ; auch μοῦνοι Ἑλλήνων μουνομαχήσαντες τῷ Πέρσῃ, 9.27, sie kämpften allein mit dem Perser ; ὃς ἐμονομάχει τῷ Ἡφαίστῳ, Plat. Crat. 391e ; Folgde : Pol. 3.62.5 ; πρὸς τὸν βάρβαρον, 35.5.1 ; Plut. u. Luc.
μονομαχέω
μονο-μᾰχέω,
- to fight in single combat, Eur.; τινι with one, Hdt.; of the Athenians at Marathon, μοῦνοι μουνομαχήσαντες τῷ Πέρσῃ having fought single-handed with the Persians, Hdt.